தினைக் கதிரும் துதிக்கையும்!

தினைக் கதிரும் துதிக்கையும்!

பட்டால் நெய்திட்ட எழில் மேனிப் பாவை
எட்டாத உயரப் பரண் ஏறிச் சென்று
தினைப்புனம் காக்கும் செய்தியை அறிந்து
பனைமரத்தோளான் பறந்தானங்கு!

தொட்டால் சுவைக்கும் தும்பைப்பூ மங்கை - இரு
மொட்டால் அவனை உலுக்கியே நின்றாள்!
கவண் எறிந்து அவள் பறவைகள் துரத்திடும் அழகை
கண்கொட்டாது பார்த்தவன் அயர்ந்து நின்றான்!

கயல்விழி அவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் - தினைக்
கதிர்களைக் காப்பதில் கருத்தாயிருந்தாள்!
எத்தனையோ எண்ணிவந்தான் தலைவன்
முத்தனையாள் முகம்கொடுத்துப் பேசவில்லை - கரும்புச்
சத்தனைய இதழ் மட்டும் சுவைத்துப் போக
பக்தனைப் போல் வந்து நின்றான்; பயனே இல்லை!

பறவையோட்டும் பெண்ணின் தோழியும் ஆங்கே,
பக்கத்தில் வந்துநின்று பக்குவமாய் அவனிடம்
“உறவை வளர்க்க விரும்பி வருகின்ற தலைவா! ஞாயிறு
மறைவுக்குப்பின் வந்தால் அவளை சந்திக்கலாம்” என்றாள்.
எண்ணியவுடனே அவள் தளிருடல் தழுவிட இயலாமல்
திண்ணியனாம் தலைவன்; தினைக்கதிர் போல் தலைசாய்ந்தான்!

குறிஞ்சிப்பாட்டெழுதிய கபிலர் எனும் கவிஞர்பிரான்
குனிந்திருக்கும் தினைக்கதிருக்கும் ஓர் உவமை சொல்வார்!
நெல்கொள் நெடிய மூங்கில் உச்சிதனை வளைத்து;
நெரித்து அதனைத் தின்பதற்கு முயன்று முடியாத யானை;

மேல்நோக்கிய துதிக்கையினை இறக்கித் தனது
பால்போலும் முத்துப்போலும் வெளுத்த தந்தத்தின்மேல்;
தொங்கவிட்டுக் கொண்டிருந்ததுபோல்
தோன்றிற்றாம் சாய்ந்து முற்றிய தினைக்கதிர்! அந்தக்
காட்சியினை நினைவூட்டுவதைப் போலத்தான்
காதல்கொண்ட தலைவன் காதலியைக் கண்டவுடன்;
கட்டித் தழுவிக் கணக்கின்றி முத்தம் கொடுத்தும் பறித்தும்
களிப்பில் மிதக்கவந்து; அது நடவாத கவலையினால் - தினைக்
கதிர்போலத் தலைசாய்ந்தான் என்றும் - அக்கதிரோ;
களிறின் துதிக்கைபோல வளைந்து சாய்ந்ததென்றும்,
கபிலர்பிரான் செய்துள்ள கற்பனையில்தான் என்ன இன்பம்!
காலத்தை வெல்லுகின்ற தமிழுக்கே உரித்தான தனி இன்பம்!

*

“நெற்கொள் நெடுவெதிர்க் கணந்த யானை
முத்தார் மருப்பின் இறங்குகை கடுப்பத்
துய்த்தலை வாங்கிய புனிறுதீர் பெருங்குரல்
நற்கோட் சிறுதினைப் படுபுள் ஒப்பி
ஏற்பட வருதியர் ............”

*

மூல மேற்கோள்(பத்துப்பாட்டு
(குறிஞ்சிப்பாட்டில் 35 வது வரி முதல் 39 வது முடிய)
பாடியவர் : கபிலர்)

பொருள் விளக்கம் :

நெற்கொள் = நெல்லைத் தன்னிடம் கொண்ட.
நெடுவெதிர் = நீண்டுயர்ந்த மூங்கில். அணந்த = மேல்நோக்கி.
மருப்பு = தந்தம். இறங்கு கை கடுப்ப = இறக்கிப்போட்டு
வளைந்த துதிக்கை. துய் = மென்மை. புனிறுதீர் = பிஞ்சுத்
தன்மை நீங்கிய. குரல் = கதிர். படு = மிகுந்த. புள் = பறவை.
ஒப்பி = ஓட்டி. எல் = ஞாயிறு. பட = மறைய.
வருதியர் = வரக்கூறுதல்.

*