காட்சி—31

(ஆற்றில் கையைக் கழுவிக்கொண்டே குணசேகரன்)

குண : கல்யாணி, நானாவது திருடி ஏமாற்றி மிரட்டி சாப்பிட்டுவிடுகிறேன், நீயும் உன் குழந்தையும் பசி தீர்த்துக் கொள்ள என்ன பாடுபடுகிறீர்களோ?

(இந்நேரம் ஆற்றில் படகில் நின்று இறங்கிய விமலா குணசேகரனைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள்)

குண : நான் திருடன் இல்லை! நான் திருடன் இல்லை!

விம : நீ ஒன்றும் திருடன் இல்லை. நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. உன் பசிக்கு வேண்டியதை நீ எடுத்துக் கொண்டு போறாய் அதை என்னிடம் கேட்டாலே கொடுத்திருப்பேன். வாங்கிக்கொண்டு போனால் நடந்தே போயிருக்கலாம்.

குண : எல்லோரையும் போலத்தான் நீயும் இருப்பேன்னு நினைச்சேன்.

விம : அதான் பகுத்தறிவாளரைப் பார்க்காதீங்கன்னு பாட்டு பாடினியா?

குண : ஆமா, இரக்கமற்ற மனிதர்களைப் பகுத்தறிவாளர்னு சொல்றது தப்புதான்.

விம : அடே புத்திசாலி இருக்கியே நீ...யாரு?

குண : நானென்ன இந்த ஊர் கலெக்டரா? ஒருவேளை கேட்டா என் கதையே பெரியது.

விம : எனக்குக் கதையென்றால் ரொம்பப் பிரியம் சொல்லு.

குண : இந்தக் கதையில் ஒரு அணுவளவும் உன்னால் ரசிக்க முடியாது.

விம : ஆவலே அதிகமாகத் தூண்டுகிறாய்! அவசியம் சொல்லித்தான் வேண்டும் வா வீட்டுக்கு.

குண : வீட்டுக்கா!

விம : சும்மா வா பயப்படாதே (அழைத்து செல்கிறாள்)