வாடைக் காற்றில் வாடிய காதலி!

வாடைக் காற்றில்

வாடிய காதலி!

"கண்ணல்லவோ, கனியல்லவோ --எழுதாத
பண்ணல்லவோ -என் நெஞ்சம்,
விண்ணல்லவோ; அதில் நீ
வெண்ணிலவல்லவோ! என்றென்னை
அழைத்திட்ட போது, அவன் வடித்திட்ட வார்த்தைகளோ;
அருவி தவழ்ச் சோலை அழகு மலர்க் கூட்டம்!
மதுக்குடங்கள் அழுந்தட்டும் மார்பில் என்று - அவன்
மணிக்கரத்தால் குறும்பு செய்து,
புதுச் சுவையை இதழுக்கு அளித்தபோது,
புவி முழுதும் தலைகீழாய்ச் சுழலக் கண்டேன்.
உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரையில் உன்னை
'இச்' சென்ற ஒலியோடு உதட்டால் சுவைக்கத்
தடையொன்று இருக்கலாமா? அன்பே!
உடையென்று அதற்குப் பேரா? - உடன்
விடை கொடுத்து அனுப்பு " என்றான் - அந்தப்
படை முகத்துப் பெருவீரன் பேச்சுக்குப்
பதில் பேச்சுப் பேசவில்லை நானும்! அதனால்
பஞ்சு பஞ்சாய்ப் போனதுவே மஞ்சம்!
'இகல்' என்றால் 'பகை' என்று பொருளாம்;
'பகல்' வந்தால் எமக்கு 'இகல்'தானே அன்று!
அகல் விளக்கே! ஆருயிரே!
புகல்வதுகேள்; பூங்குயிலே!
போர்முனையில் வில், வேல், வாள் எனும்
ஏர்பூட்டி வெற்றி விளைச்சல் நடத்திவிட்டு
வாடைநாள் தொடங்கு முன்னர், வடிவழகே!
ஓடைமலர் உனைக்காண ஓடிவருகின்றேன்''

என

நாள் குறித்து நான்மகிழ உறுதிமொழி
வாள் மீது ஆணையிட்டு அடித்துச் சொன்னார்.

'நாக்கு நுனியிரண்டும் பிணைந்து மீண்ட பின்னர்
வாக்குத் தவறாதீர் அத்தான்" என்று
கண்ணிரண்டின் கடை விழியும்;
மின்னுகின்ற துளிகளுடன் - அவனை
வழியனுப்பி வைத்த காட்சிக்கு; வான்பிறை போல்
வடுக்களாய் நிலைத்துவிட்ட அவன் நகக்குறி பற்குறியே சாட்சி!
சாட்சிகள் இத்தனை இருந்தென்ன;
சத்தியம் அத்தனை செய்தென்ன;
கோடையில் இளநீர் போன்றவளை
கூடிக் களித்திடக் கோமகனும்,
வாடைநாள் வந்தும் வரவில்லை - அவளோ
ஆடை நழுவிடப் புரளுகின்றாள்.
''பிரிந்திருக்க அவன் நாள் குறித்தபோதே,
பிடிவாதமாய் மறுத்துரைத்துத் தடுத்திருந்தால்;
காதல் நோயால்,
எரிந்திருக்கப் போவதில்லை இந்த மேனி - அது
தெரிந்திருக்க வேண்டாமோ அப்போதே என் கண்களுக்கு?"
இவ்வாறு,
தங்கச்சிலையாள் தன் கண்களைச் சினந்ததை
சங்கத் தமிழாய் இங்கே காண்போம்!

*

“நாண்இல மன்ற எம்கண்ணே - நாள் நேர்பு
சினைப்பசும் பாம்பின் சூல்முதிர்ப் பன்ன
கனைத்த கரும்பின் கூம்பு பொதி அவிழ
நுண்ணுறை அழிதுளி தலைஇய
தண்வரல் வாடையும், பிரிந்திசினோர்க்கு அழலே”

*

மூல மேற்கோள்(குறுந்தொகை : பாடல் 35
பாடியவர் : கழார்க் கீரன் எயிற்றி)

விழியிரண்டுக்கும் வெட்கமில்லை என்பேன்
விரல்விட்டு நாள் எண்ணி வரும் வேளை குறித்து - அவன்
விடை கேட்டபோது
சரியென்று ஒப்பிவிட்டு; இன்று - இமய
கிரி விட்டு வழிகின்ற நதிபோல அழுதென்ன பயன்?

குறித்த நாளுக்குள் வருவேன் என்றும் - குளிர்
வருத்தும் வேளையில் கூடியிருப்பேன் என்றும் - நீரில்
பதித்த வார்த்தைகள் நிற்காததாலே பிரிவில்
கனத்தது நெஞ்சம் - தகித்தது காமம்!
கருக்கொண்ட பச்சைப்பாம்பின் உடல் போன்று - பருத்த
கணுக்கொண்ட கரும்பின் அரும்பு மடல் அவிழ
துகில் போல வானமங்கையின் மேலாடும்
முகில் கூட்ட மழைத்துளிகள் படைக்கின்ற
வாடையெனும் குளிர்காற்றால் வாடுகின்றேன் என்
ஆடையினை அகற்றிடினும், வெப்பம் மூளும்; - அவன்

அருகிருந்தால்!

அவ்வாறு
இல்லாமல் அவன் பிரிந்திருப்பதற்கு - என்
பொல்லாத கண்களே விடையளித்தன அன்று!
நில்லாத அருவிபோல அழுவதேனோ இன்று?
கல்லாத கண்களே! கவிழ்ந்திடுக நாணத்தால் பூமி நோக்கி!''
மொழியழகி - விழியழகி - முத்துநகைப் பேரழகி
பொழிலழகை வெல்லுகின்ற புவியழகி;
அழுதழுது முகம் வீங்கியதால்
விழுதனைய நீர் இறங்கும் கன்னத்தில் கைவைத்துக்
கண்களே! நாணம் கொள்க!'' எனக்
கடுமையாய்ச் சொல் உதிர்த்த நிகழ்ச்சிக்குக்
கவிதை வடித்திட்ட புலவர் நெஞ்சம்
கற்பனையின் ஊற்றன்றோ!
தென்தமிழின் மணம்பரப்பும் - இளந்
தென்றல் காற்றன்றோ!

பொருள் விளக்கம் :

நாண்இலமன்ற = நாணமில்லாதனவாயின. நாள் நேர்பு = குறித்த
நாளில் வருவதாகக் கூறியதை ஒப்புதல்.
நுண்ணுறை அழிதுளி = முகிலில் இருந்து கரைந்து தூவுகின்ற
மழைத்துளி. பிரிந்திசினோர்க்கு அழல் = பிரிந்து சென்ற
தலைவன் பொருட்டு அழுதல். கனைத்த கரும்பு. = பருத்த
கரும்பு.