காட்சி 24]

[அஞ்சல்மனை வாயில்

முரட்டு மனிதன்—அஞ்சலோடி. குதிரை தேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அங்கே சுமதி கையிலே பொன் மூட்டையுடன் வருகிறாள்.

சுமதி: அய்யா!

அஞ்சலோடி: என்னம்மா வேண்டும்?

சுமதி: முத்தன் இங்கில்ல?

அஞ்சலோடி: முத்தனா? அவன் மிகவும் நல்லவனாயிற்றே. அவனை ஏன் நீ தேடுகிறாய்—நீ அவனைக் காதலிக்கிறாயா?

சுமதி: போக்கிரி மனிதா! கேட்டதற்கு மட்டும் பதில் சொல்.

அஞ்சலோடி: அவன் தென்றல் மாளிகையில் இருக்கிறான். அவனுக்கென்ன, போர்வீரன். அவனுக்குத் தகுந்தவள் தான் நீ......

சுமதி: மூடிக்கொள் உன் அழகான வாயை! அப்பனே!

அஞ்சலோடி: மகளே!

சுமதி: முத்தன் தவறி இங்கு வந்தால், ஒரு பெண் தேடிக்கொண்டு தென்றல் மாளிகைக்குப் போயிருப்பதாகச் சொல்!

அஞ்சலோடி: இது உத்திரவா? வேண்டுகோளா?

சுமதி: இரண்டுந்தான்—சரியான முட்டாள்!

[போகிறாள்]

அஞ்சலோடி: என்ன என்ன? ... ஏ, சிட்டுக் குருவி—இப்போது என்ன பேசினாய்?

சுமதி: தமிழ் பேசினேன்...... ஏ, தலைவலி! போய் வருகிறேன்.

சுமதி வேகமாக அதைவிட்டுப் போகிறாள். அவள் போவதையே அஞ்சலோடி பார்த்துக் கொண்டு நிற்கிறான்.

★